Bedevaartplaatsen in Spanje

In Spanje zijn er verscheidene bedevaartplaatsen waar Maria is te ontmoeten.
In dit deel van de Mariakamer zijn te bezoeken:
Acebo
-Arantzazu
Covadonga
-Cubas de la Sagra
Garabanda
-Guadalupe (in voorbereiding)
-Tarazona
-Toledo
-Zaragoza

~~~

ACEBO

GESCHIEDENIS

In het Spaanse Acebo bevindt zich het Santuario de la Virgen del Acebo/Santuario de Nuestra Señora del Acebo. De naam Acebo betekent hulst. Hier is dan het Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van de Hulst.

Het ontstaan van de bedevaartsplaats is op 8 september 1575, de feestdag van Maria Geboorte. Immers, op deze dag heeft het eerste wonder plaats. Maria is er verschenen op een hulst. Dit is gebeurd bij de plaats waar een oude kapel heeft gestaan. Het gevolg is dat er veel pelgrims naar Acebo komen.

Santuario del Acebo

Door de grote toeloop van bedevaartgangers is de huidige kerk gebouwd en hiervoor heeft de kapel plaats moeten maken. In 1590 is het godsgebouw afgebouwd en wordt de kerk ingezegend door Diego de Argos. De kerk heeft de vorm van een Latijns kruis, met een toren bij de ingang en een sacristie aan de zuidoostzijde.

Santuario del Acebo

Het huidige hoofdaltaar is gemaakt door Manuel de Ron Yllano uit Péjan. In 1691 is het indrukwekkende altaar geplaatst achter een stevig hekwerk. In 1709 worden de gouden werken bij het altaar geplaatst. Op het retabel is het jaartal 1828 te zien.

BEDEVAARTSOORD

Acebo is, na Covadonga, het tweede belangrijke heiligdom in Asturië.

Op 1174 meter hoogte ligt het Heiligdom van Acebo. Deze berg maakt deel uit van het gebergte Sierra del Acebo. Het heiligdom ligt vlak onder de top van de berg. Voor pelgrims en fietstoeristen is het een geliefde bewandelde en gefietste route van Cangas del Narcea naar de top van Acebo, waar zendmasten staan. De eigenlijke klim is zo’n 9 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van ruim 9 procent. Het heiligdom krijgt dan ook de meeste bezoekers, die te voet of met de fiets zijn gekomen.

Santuario del Acebo

Het beeld van Maria bevindt zich in het midden van het altaarstuk.

Santuario del Acebo

Veel pelgrims komen naar het heiligdom op 8 september en de daarop volgende zondag. Er wordt dan een processie gehouden met de zegening van vee.

BEREIKBAARHEID

Het Heiligdom van Acebo ligt in Asturië en wel in de regio van Oviedo. Het is dan naar Cangas del Narcea gaan en vervolgens de kleine plaatsen Robledo de San Cristobal, Borracao en El Branon passeren.

Santuario del Acebo

Van Cangas de Narcea is het 12 kilometer naar het Santuario de Nuestra Señora del Acebo. Deze weg is vrijwel steeds stijgend.

Info: Sierra del Acebo, CP 33800 Cangas del Narcea.

Santuario del Acebo

BELEVING

Op 8 september 2019, de dag van Maria Geboorte, ben ik in het kleine, Spaanse Heiligdom van Acebo. Dit is voor mij een memorabele dag, want vandaag mag ik niet alleen hier zijn, maar heden ziet de Mariakamer het licht via de digitale snelweg. Op deze zondagmorgen kom ik om kwart voor tien het kerkje in. De buitenmuren van meer dan één meter dikte maken indruk op mij. Om 11.30 uur wil ik de eucharistieviering bijwonen en in afwachting van de mis wordt een CD gedraaid met een lied over Acebo. Bij herhaling hoor ik het lied. Dit is toch wel een bijzondere opwarming voor de viering. Het altaar staat achter een zwaar ijzeren hekwerk van ongeveer 4 bij 4 meter. Ik kom bij het hoofdaltaar en sta versteld van de bijzonder mooie schoonheid van de opbouw. Wat hebben kunstenaars mooi werk geleverd! In het midden staat een zeer bijzonder mooi beeld van Maria. Zij wordt hier genoemd de Maagd van de Hulst.

Santuario del Acebo

Het is mogelijk achter het altaar te komen. Van deze bijzondere gelegenheid maak ik graag gebruik. Het is eerst trapje op en daarna trapje af te gaan. Ik ga het trapje op en sta achter het Mariabeeld. Kijk, nu sta ik eens achter Haar in plaats van Zij achter mij.

Tussen het hekwerk en de altaaropbouw hangen vaandels met de afbeelding van Maria en ook staat er een beeltenis van Maria. Ik ga met m’n rug tegen het grote hek staan en laat de schoonheid van dit kerkdeel wat langer op me inwerken. Een gebed komt als vanzelf op.

Voor het hekwerk op de grond staan veel kaarsen te branden. Nu snap ik dat de deuren wijd openstaan; niet alleen als uitnodiging, maar ook voor de bescherming van de witte muren. Immers, de walm van de vele kaarsen is in staat van wit zwart te maken. Vóór het kerkje heb ik kaarsen gekocht en deze mogen nu gaan branden. Ik steek er ook enkelen aan voor de beterschap van enkele vrienden en voor de aandacht van goede mensen, die mij zeer aan het hart gaan. Ook laat ik een kaars lichten als dank aan Maria, omdat de reis naar hier zo voorspoedig is verlopen.

Rechts en links van de brandende kaarsen zijn heel wat elektrische kaarsen aan. Om nepkaarsen aan te steken laat ik me niet uitnodigen. Het valt me op, dat er veel pelgrims op bezoek zijn. De meesten komen uit Spanje. Om 11.30 uur woon ik, in dit oude kerkje, de eucharistieviering bij. Alle stoelen zijn bezet en er staan zelfs nog kerkgangers aan de zijkanten van het godshuis.

Na de mis zie ik nog een schitterend kazuifel met een afbeelding van Maria. Ook zijn er aan beide kanten van het ijzeren hek nog kunstwerken te zien. Aan de ene kant zijn de gekruisigde Jezus en Jacobus de Meerder te eren. De andere zijkant toont een kersttafereel. Hiernaast en ervoor zijn allerlei uitingen van dank en eer te zien, welke ex voto’s worden genoemd. Wat bezit dit kerkgebouw veel aan schoonheid.

Santuario del Acebo

Na de viering en rondgang ga ik naar buiten. Het is een drukte van belang met dans en muziek. Ook zie ik dat velen met de fiets naar hier zijn gekomen. Het is een bijzondere dag, deze zondag 8 september 2019, want het is niet alleen de feestdag van Maria Geboorte, “Natividad de la Virgen María”, maar ook de aankomst van een etappe van de Ronde van Spanje. Over enkele uren maak ik hier de aankomst mee van de 15e rit, een bergetappe, welke gaat van Tineo en eindigt bij het Santuario del Acebo over 154,4 kilometer. De eindstreep is getrokken op de top van de berg, nabij het heiligdom.

Geplaatst: 23 maart 2020.
Gewijzigd: 10 april 2020.

~~~

ARANTZAZU

GESCHIEDENIS
het Heiligdom van Arantzazu

In het noorden van Spanje ligt het Heiligdom van Arantzazu (Arantzazuko Santutegia).

Een legende vertelt …
In 1469 krijgt de herder Rodrigo de Balanzategui (Rodrigo de Baltzategi) een visioen van Maria. Hij ziet een beeltenis van Onze-Lieve-Vrouw in een meidoorn. Hij zegt “Arantzan zu?) en dit staat voor “U, tussen de doorns?” Door deze uitspraak krijgt de plaats de naam Arantzazu. In 1648 wordt de legende uitgeschreven door de franciscaan Gaspar de Gamarra in verhandeling over de geschiedenis van Arantzazu. Enkelen zijn van menig dat de oorsprong van de naam van zout komt.

In 1552 bezoekt Ignatius van Loyola (1491-1556), die in het Spaanse Azpeitia is geboren en stichter is van de Sociëteit van Jezus, het heiligdom als hij op weg is naar Montserrat.

Van de namen Arantzazu en Arantza (vol van doorns) zijn afgeleid Arancha (Spaans) en Arantxa (Baskisch), die aan menig meisje zijn gegeven.

de entree van het Heiligdom van Arantzazu

Branden die voor vernielingen van het heiligdom hebben gezorgd, zijn geweest in 1553 en 1662. Van het oorspronkelijke heiligdom is niets meer te vinden, want in 1834 is het geheel door een enorme brand verwoest, maar later komen er nieuwe gebouwen.

Op 6 juni 1886 verleent Leo XIII, paus van 1878 tot in 1903, toestemming tot de kroning van het Mariabeeld in Arantzazu.

In 1950 is begonnen met de bouw van de huidige kerk en dit als vervanging van een 16e eeuwse kapel. In 1955 is de basiliek ingezegend. De architecten zijn onder meer Sáenz de Oiza (1918-2000) en Luis Laorga (1919-1990). Het altaar is gemaakt door Lucio Muñoz (1929-1998). De schilderingen in de crypte zijn van Nestor Basterretxea (1924-2014) en sculpturen zijn van beeldhouwer Jorge Oteiza (1908-2003). De toegangspoorten zijn van beeldhouwer Eduardo Chillida Juantegui (1924-2002).

BEDEVAARTSOORD
de voorgevel van de basiliek van Arantzazu

Het landschap is omgeven door meidoorns. Het is dan ook een oord van meidoorns. Zo is de naam van het heiligdom ontstaan. Het Heiligdom van Arantzazu is een franciscaans bedevaartsoord, waar de Maagd van Arantzazu wordt vereerd. Maria van Arantzazu en Ignatius van Loyola zijn de beschermheiligen van de provincie Gipuzkoa.

De basiliek toont een bijzondere bouw met ontelbare uitsteeksels, die doen denken aan de meidoorns van de legende over het ontstaan van dit heiligdom.

De jaarlijkse feestdag is 9 september en de basiliek is dagelijks geopend.

interieur van de basiliek van Arantzazu
BEREIKBAARHEID

Het Heiligdom van Arantzazu ligt in de provincie Gipuzkoa, in het noorden van Spanje en vlakbij de stad Oñati. De plaats Bibao ligt op 82 km afstand en San Sebastián is gelegen op 85 km van het heiligdom.

Het adres van het heiligdom is:
Lugar Barrio Arantzazu 6,
20567 Arantzazu.

Op www.arantzazu.org is actuele info te vinden.

BELEVING
Mariabeeld in een kapel op de berg naar het Heiligdom van Arantzazu

Als ik de Frans/Spaanse grens passeer en in San Sebastián kom, ga ik wat later naar Arantzazu. Om bij het Santuario de Arantzazu te komen is het een bergweg van 9 km volgen. Vlakbij het heiligdom staat een kapel aan de weg en daar is een mooi beeld van Maria geplaatst.

Het heiligdom vind ik middenin het Spaanse Baskenland en het is geheel omgeven door bergen en rotsblokken. Heel opvallend zijn de torens van de basiliek, die met spitse stenen zijn versierd. Zo lijkt het geheel op de meidoorns uit de legende van het ontstaan van dit heiligdom.

het Mariabeeld in de basiliek van Arantzazu

De ijzeren deuren van de basiliek zijn niet allemaal gesloten en zo lukt het me het imposante gebouw binnen te gaan. Wat een ruimte! Het oppervlak is zeker 600 vierkante meter groot. Beelden van heiligen zijn er niet, behalve het Madonnabeeld in het centrum van het altaar. Voor mij is het toch een wat erg kaal interieur.

Na zowel het buitenwerk als het interieur van de basiliek te hebben gezien, is het heiligdom een opvallend voorbeeld van moderne, religieuze kunst.

Vlakbij het heiligdom vind ik het hotel Sindika om er te overnachten.

OMGEVING
Oñati

Het Heiligdom van Arantzazu ligt nabij de stad Oñati en het natuurpark Aizkorri-Aratz. In de regio van het heiligdom zijn enige wandelroutes uitgezet, waaronder de Ignatiusweg (GR-120).

De hoge berg Aitzgorri is 1528 m hoog en ligt vrij dichtbij het heiligdom.

Mariabeeld in Oñati

Geplaatst: 7 maart 2023

~~~

COVADONGA

GESCHIEDENIS

De naam Covadonga betekent “Grot van Onze-Lieve-Vrouw”. Oorspronkelijk komt de naam van het Latijnse “Cova Dominica”. In het Spaans is het “Cueva de la Señora”.

Covadonga

Het Heiligdom van Covadonga kent een eeuwenoude historie. In 718 wordt Pelayo of Pelagius (685-737) verklaard tot koning van Asturië. Hij is de overwinnaar in de mythische “Strijd om Covadonga” in 722. Deze strijd tegen de Moorse moslimoverheersing duurt van 718 tot in 722. Pelayo begint met de Reconquista, de christelijke herovering van het Iberisch schiereiland op de Moren. Het de hulp van Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga is dit gelukt. Door deze overwinning is het koninkrijk Asturië geboren. Pelayo is de eerste koning van Spanje.

Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga is de officiële patrones van Asturië en Zij is innig geliefd door de bewoners. Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga wordt “La Santina” genoemd (De Kleine Heilige Maria). Het beeld bevindt zich in de Heilige Grot.

Covadonga, La Santina in de Heilige Grot.

De originele Grotkapel was van hout. In 1777 ontstaat verbrand en alles gaat verloren. Het huidige Mariabeeld dateert uit de 16e eeuw en is in 1778 geschonken door het Kapittel van de Oviedo Kathedraal en dit ls compensatie voor het door brand verloren beeld.

Het huidige klooster is in de 16e eeuw gebouwd, boven het niet meer bestaande gebouw uit de 11e eeuw. De San Fernandokerk is gerealiseerd aan het einde van de 16e eeuw.

Vlakbij het klooster staat de imposante basiliek. De architect van dit bouwwerk is Frederico Aparici en voor de realisatie heeft Ramón Martinéz Vigil gezorgd. Het werk is gestart in 1877 en de kerk is ingezegend in 1901. Het geheel is gemaakt van lichtroze, marmeren stenen, welke uit de bergen rond Covadonga zijn gekomen. Paus Leo XIII (1810-1903), met een pontificaat van 1878 tot in 1903, heeft de kerk tot basiliek verheven. In 1918 is het Mariabeeld gekroond door paus Benedictus XV.

Covadonga, basiliek.

In de jaren 40 van de 20e eeuw is de Heilige Grotkapel verwezenlijkt. De kapel is opgetrokken in de neoromaanse stijl, met als architect Luis Menéndez Pidal.

Covadonga, herinnering aan het bezoek van paus Johannes Paulus II in 1989.

Kardinaal Roncalli, de latere paus Johannes XXIII, bezoekt Covadonga in 1954. Het Spaanse koningspaar, Juan Carlos I en Sophia, met hun zoon Felipe de Bourbon, de latere koning Felipe VI, heeft in 1980 het heiligdom bezocht. Paus Johannes Paulus II is in 1989 naar Covadonga gekomen.

De nabijgelegen stad Cangas de Onis is de hoofdzetel van het koninkrijk van Covadonga.

BEDEVAARTSOORD

Het Heiligdom van Covadonga ligt in een steile en nauwe vallei, omgeven door bergen en kalkstenen rotsen en waartussen de Covadongarivier stroomt. Het heiligdom is een plaats waar God mensen ontmoet via de tussenkomst van de Maagd Maria. Het Heiligdom van Covadonga is het spirituele en religieuze centrum van de bewoners van Asturië. Het heiligdom en de wijde omgeving vormen het natuurparadijs van Spanje.

Aan beide zijden van de toegangsweg ligt een leeuw om de ingang van het heiligdom te bewaken. Beide leeuwen zijn gemaakt van Carrara-marmer. Heuvelafwaarts bij de leeuwen ligt een fascinerend park.

Covadonga, leeuwen bewaken de ingang.

De fontein met zeven stralen bevindt zich onder de `heilige Grot. Het is een speciale plaats om te koesteren voor jonge vrouwen in de huwbare leeftijd. Er wordt gezegd, dat de Maagd van Covadonga een echte, heldere fontein heeft en jonge vrouwen, die ervan drinken, zullen binnen één jaar bruid worden.

Om de Heilige Grot te bereiken, moet “de Trap van Belofte”, met 101 treden, worden beklommen. De Heilige Grot is het meest belangrijke deel van het heiligdom. Juist vóór het beeld van Onze-Lieve-Vrouw is de tombe te zien van Pelayo, zijn vrouw Gaudiosa en zijn zus. In grot staat “La Santina”. Hier komen alle bezoekers bidden en Haar groeten.

Bij de ingang van de gang naar de Heilige Grot is een grote bel op zo’n 10 meer hoogte te zien. Deze bel is gemaakt aan het eind van de 19e eeuw en weegt 5000 kilogram en is 3 meter hoog. De grote bel heeft te Parijs de eerste prijs en een eremedaille behaald op de wereldtentoonstelling van 1900. De onderscheiden bel is een schenking aan het heiligdom.

Covadonga, grote bel.

Deenorme basiliek laat de grootsheid zien van het verleden van Cavadonga. In de grote ruimte zijn vele kunstwerken te bewonderen, waaronder “Maria Boodschap” van Vincente Carducho en een beeld van “Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga” van Juan Samsó. Het monument ter nagedachtenis aan Koning Pelayo staat rechts vóór de basiliek. Het werk is uit het jaar 1965 en is gemaakt door Gerardo Zaragoza.

In het heiligdom is ook het Covadonga Museum. Het is gebouwd als een hotel en wordt later een Klein-Seminarie. Tegenwoordig repeteert er het schoolkoor en is het een museum.

Het Heiligdom van Covadonga is de drukst bezochte Mariabedevaartplaats van Spanje.

BEREIKBAARHEID

Covadonga ligt in het noorden van Spanje en wel in het oosten van Asturië in het Nationale Park van de Picos de Europe. Covadonga behoort tot de gemeente Cangas de Onís en is gelegen op 10 kilometer van deze plaats.

Adres: Santuario de Santa Mariá de Covadonga, 33589 – Covadonga, Asturië, Spanje.

www.realsitiodecovadonga.com

BELEVING

De twee hoge torens van de basiliek nodigen mij van ver uit naderbij te komen. Ik ken de uitnodiging, omdat ik hier al meer ben geweest.

Nadat ik de auto heb geparkeerd, ga ik te voet naar de opgaande weg van het heiligdom. Als ik dichterbij het Heiligdom van Covadonga kom, zie ik een tiental stalletjes met aangeboden devotionalia. Dat is voor straks en ik stap verder bergop.

Twee grote leeuwen verwelkomen mij bij de entree van het heiligdom. Na deze symbolische wachtposten ga ik naar de Trap van Belofte en er staan mij 101 treden te wachten. Voordat ik bij “La Santina” kom, passeer ik de tombe van Don Pelayo, de eerste koning van Spanje. Wat is dit een krijger van formaat geweest!

Covadonga, graf Pelayo met zijn vrouw en zus.

De Heilige Grot is imponerend; een kleurrijke, eeuwenoude schoonheid met rijk uitzicht. Het is er druk, wat elke bezoeker aan dit heiligdom bezoekt “La Santina”. Dit is de plaats voor een gebed tot Onze-Lieve-Vrouw van Covadonga.

Covadonga, La Santina in de Heilige Grot.

Vervolgens ga ik door een wat donkere rotsgang naar de plaats waar kaarsen branden en kom ik weer in de open lucht. Links, op zo’n 10 meter hoogte hangt de grote bel, waar geen klank uitkomt.

Covadonga, kruisen in een opening in de gang van de Heilige Grot naar het plein met de basiliek.

Ik wandel verder en stap naar een groot plein, waar de basiliek overheerst. Als ik voor de basiliek sta en naar de hoge torens kijk, wordt mij de grootsheid van het heiligdom nog meer duidelijk. Dan kijk ik naar links en zie het meer dan manshoge beeld van Don Pelayo. Wat een krijgshaftige strijder staat hier uitgebeeld.

Covadonga, basiliek.

De basiliek is de volgende statie. Ook hier is er veel volk met biddende en rondkijkende mensen. Stapje voor stapje geraak ik verder in de basiliek. Wat is dit een groot Godshuis! Wat een pracht is er te zien! Het is nu de gelegenheid om goed te kijken en te genieten van al dit moois. Daarna ga ik bij een afbeelding van Maria staan en is het bidden tot Haar.

Covadonga, basiliek.

Na het bezoek aan de basiliek ga ik naar het museum en daarna koop ik enkele kaarsen en een boekje over dit heiligdom.

Als ik weer bij de twee wakende leeuwen ben, zie ik de fontein met de zeven stralen. Dat is de gelegenheid voor jonge vrouwen om binnen één jaar in de huwelijksboot te stappen.

Covadonga, Heilige Grot en fontein met zeven stralen.

Voordat ik naar de auto ga, koop ik nog enkele devotionalia bij een stalletje met een gedreven verkoopster. Voor mijn vrienden een blijk van mijn bezoek aan dit heiligdom. Opnieuw kijk ik terug naar een meer dan geslaagd bezoek aan het Heiligdom van Covadonga. Dag “La Santina” …

Geplaatst: 15 april 2020.

~~~

CUBAS DE LA SAGRA

GESCHIEDENIS

In 1449 zijn er verschijningen van Onze-Lieve-Vrouw aan het 12-jarig meisje Inés Martínez Sánchez, die van arme afkomst is en haar ouders helpt door varkens te hoeden. In totaliteit zijn er zeven verschijningen. Op 3 maart 1449 is er de eerste verschijning en deze vindt om 12.00 uur plaats, als Inés de varkens hoedt. Inés ziet de verschijning als een hele mooie, slanke dame, met een stralend gezicht en die rijk is gekleed. Deze vrouw draagt een hoofddoek, rok en schoenen en deze allemaal van goud. De dame spreekt over een komende pest en zegt dat deze veel levens gaat eisen, als de mensen niet biechten. De verschijning zegt dat Inés dit aan de bewoners van het dorp moet vertellen.
Op 4 maart 1449, rond het middaguur, is er opnieuw een verschijning en aan Inés wordt gevraagd waarom zij niets heeft gezegd over hun eerste ontmoeting. Inés reageert met te zeggen dat de mensen haar niet zullen geloven. De verschijning zegt een teken te geven dat er wel aan de woorden waarde wordt gehecht.
De derde verschijning is op 7 maart 1449 en weer rond 12.00 uur. Opnieuw dringt de verschijning aan op meer verspreiding van haar woorden.
Op 9 maart 1449 is er de vierde verschijning en ook nu rond het middaguur. Deze gebeurt op de plaats waar later een klooster met kerk komen. Dat wordt het gebouw met klooster en kerk die hier herbouwd zijn, met de naam “Onze-Lieve-Vrouw van het Kruis”. Deze plaats is de bron van het huidige bedevaartsoord. De verschijning maakt zich bekend en zegt dat Zij de Heilige Maagd Maria is. Vervolgens pakt Zij de rechterhand van Inés, knijpt erin en vormt met vingers en duim een kruis.

houtreliëf van de verschijning in Cubas de la Sagra, waarbij Inés het kruis vasthoudt


De vijfde verschijning vindt ook plaats op 9 maart 1449. Maria spijkert het kruis dat Inés draagt in de grond en het meisje houdt het kruis vast. Er komt die dag een processie en Inés heeft nog steeds het kruis vast. Zij heeft hierdoor een verkrampte hand. Maria zegt dat hier een kerk voor Haar moet komen, die Heilige Maria wordt genoemd. Vervolgens zegt Zij dat Inés naar de kerk van Santa María in Guadalupe moet gaan en 2 kg was mee moet nemen. Haar hand wordt daar genezen, als er gedurende twee dagen wordt gebeden. In Guadalupe onderzoeken artsen haar hand met de vingers in de vorm van een kruis. Hun bevinding is dat zij met deze hand geboren is, hetgeen Inés ontkent. Twee dagen wordt er door haar gebeden en de ochtend daarop is de hand volledig genezen.
Op 19 maart 1449 is er de zesde en laatste verschijning. Deze vindt plaats als Inés voor het kruis bidt. Inés vraagt waarom zij naar Guadalupe is moeten gaan om haar hand te laten genezen. Maria antwoordt dat dit nodig was om het teken van Haar te geven.

Enkel Inés Martínez Sánchez ziet de verschijning en één keer hoort een ander meisje Onze-Lieve-Vrouw. De verschijningen zijn in fasen opgetekend en in een notariële akte vermeld. Vier notarissen en meer dan 20 getuigen zijn daarbij betrokken. Op 10 maart 1449 is een verslag gestuurd naar Alfonso Carrillo de Acuña (1410-1482), aartsbisschop van Toledo (1446-1482). De verschijningen van Maria in 1449 zijn het meest uitvoerig gedocumenteerd van alle verschijningen in de middeleeuwen. Op 9 maart 1450 is de door Maria gevraagde kerk gebouwd, die later wordt vernield.

Mariabeeld in de kerk van Cubas de la Sagra

Na de verschijningen worden vele wonderen vastgesteld, waaronder:
-bij een meisje komt een verloren spraak terug na het bidden tot Onze-Lieve-Vrouw
-een man met een ontstoken oor bidt tot Maria en geneest,
-een jongetje wordt met verlamde benen wakker, bidt tot Maria en geneest,
-een man kan niet stappen, bidt tot de maagd Maria en de voet geneest,
-een meisje is bijna dood, haar ouders beloven naar het kruis van Inés te gaan en het kind is meteen beter.

Inés Martínez Sánchez gaat in het begijnhof wonen en wordt leidster van de begijnen van Cubas de la Sagra. In 1464, als Inés 27 jaar is, verlaat zij de gemeenschap, omdat zij zich realiseert dat het werk niet haar roeping is.

Het begijnhof blijft bestaan doordat er nieuwe bewoners komen, waaronder Juana Vázquez Gutiérrez (1481-1534), die later “La Santa Juana de la Cruz” wordt genoemd. Als zij 7 jaar is, uit haar gedrag zich in extreme zelfbestraffing. Juana kent grote toewijding aan de Maagd Maria. Juana is, als jongen verkleed, thuis weggelopen, omdat zij niet wil trouwen met een man, maar bruid van God wil zijn. Zij krijgt later visioenen en stigmata. Op 3 mei 1496 wordt Juana novice. Juana legt op 3 mei 1497 haar geloften af door haar professie te doen met de naam Sor Juana de la Cruz. Sor Juana doet de belofte aan een afbeelding van “Nuestra Señora de la Caridad” (Lieve-Vrouw van Liefde) in het klooster van Cubas de la Sagra. In 1506 begint haar mystieke leven zich te openbaren. In 1507 is zij mystiek getrouwd. In 1508 krijgt zij stigmata aan handen en voeten, terwijl zij denkt aan het lijden van Christus. In dat jaar kan zij gedurende 7 maanden niet spreken. Op 3 mei 1509, dan is zij 28 jaar, wordt zij gekozen als eerste abdis van het begijnhof. Eind 1509 verlaat zij het begijnhof om zich aan te sluiten bij de Derde Orde van Sint-Franciscus. Opmerkelijk is, dat zij Baskisch en Arabisch spreekt zonder ooit deze talen te hebben geleerd. Dit zijn wonderen van Xenoglossia; dit Griekse woord betekent het gebruiken van volledig onbekende talen. Sor Juana bezit deze weinig voorkomende, paranormale gave.

Later wordt het abdijschap Juana ontnomen, omdat zij onder andere geld van het klooster verkeerd heeft besteed, namelijk voor de aankoop van een stier. In 1515 begint zij met de bouw van een nieuw klooster met kerk. Voor de bouwwerken draagt zorg Francisco Jiménez de Cisneros (1436-1517), aartsbisschop van Toledo van 1495 tot in 1517. Hij noemt Sor Juana de la Cruz de parochiepriester van Cubas de la Sagra. Op de plaats van de kerk heeft Maria een houten kruis gespijkerd tijdens een verschijning aan Inés. Kardinaal Cisneros bezoekt meermaals het klooster en doet dit ook een keer in gezelschap van Keizer Karel V (1500-1558), die keizer Karel I van Spanje is van 1516 tot in 1556. De keizer komt in het klooster logeren en wil spreken met de mystica Juana. Aan het eind van het leven krijgt Sor Juana menige ziekte en lijdt veel pijn. Ze raakt ook verlamd en de geleden pijn verwijst naar het lijden van Christus. Sor Juana krijgt ook kritiek op haar uitingen van ziektes en pijnen met spirituele gebeurtenissen. Op 3 mei 1534 sterft zij. Hieruit blijkt dat 3 mei een belangrijke datum in haar leven is.

tegel die de plaats aanduidt van de tweede begrafenis van de Heilige Juana op 16 juni 1664 in Cubas de la Sagra

Filips III (1578-1621), koning van onder meer Spanje, Napels en Sicilië en de aartsbisschop van Toledo zijn aanwezig als Sor Juana wordt opgegraven. Dan stijgt een zoete geur op uit haar onbedorven lichaam. In 1664 is Juana herbegraven.

Het klooster krijgt te maken met complete vernielingen en plunderingen, zoals tijdens de Napoleontische Oorlogen (1792-1815), de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1808-1814) en de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939), waarbij in 1936 zusters als martelaren sterven. Na vernielingen van kerk en klooster vinden bouwwerken plaats. Mede door veel hulp van de Vrienden van het Klooster zijn deze mogelijk. De gebouwen komen fasegewijs gereed en de inwijding is op 5 maart 1994.

hoofdaltaar in de kerk van Cubas de la Sagra

Het klooster heeft in de loop van de vele jaren verschillende groepen bewoners. Sinds 1974 zijn Clarissen de zusters van het klooster.

In 2015 heeft paus Franciscus Juana Vázquez Gutiérrez (Sur Juana de la Cruz) erkend als eerbiedwaardige Dienares van God.

BEDEVAARTSOORD
beeld van Maria en Inés voor de ingang van de kerk in Cubas de la Sagra, waarbij Onze-Lieve-Vrouw het kruis overhandigt aan de zieneres

Cubas de la Sagra betekent “vaten van het heilige”.

Het ongeschonden lichaam va Juana Vázquez Gutiérrez (Sor Juana de la Cruz) bevindt zich in het klooster in een schrijn.

plaats van het kruis in de kerk te Cubas de la Sagra, als verwijzing naar de verschijning van Maria op 9 maart 1449

In de kerk is veel te zien, waaronder het hoofdaltaar met een groot beeld van Onze-Lieve-Vrouw en het kruis, dat de plaats aangeeft waar Maria het kruis aan Inés overhandigt. Dit is gebeurd op 9 maart 1449. Onderaan bij het kruis staat de tekst: Hier knielde de Maagd Maria en nagelde het kruis vast. De crypte is het bezoeken waard en daar staat een altaar waarbij een plaat verwijst naar de gulle geefster, Teresa de Cardenas, die hier is begraven.

In de omgeving zijn wandel- en fietsmogelijkheden.

altaar in de crypte van de kerk te Cubas de la Sagra
BEREIKBAARHEID

Het bedevaartsoord in Cubas de la Sagra ligt in het midden van Spanje, tussen Madrid en Toledo. De plaats is een gemeente in de provincie en regio Madrid.

Adres van het klooster:
Monasterio de la Cruz y Santa Juana,
Convento de Santa Juana de la Cruz,
Calle del Prado,
28978 Cubas de la Sagra

Op www.telemadrid.es is meer actuele info te vinden.

afbeelding van Inés met het kruis en bedevaarders in de crypte van Cubas de la Sagra
BELEVING

Aan de rand van de plaats Cubas de la Sagra zie ik tussen enerzijds velden met vele olijfbomen en anderzijds met korenvelden het klooster van het heiligdom liggen. Als ik naderbij kom, zie ik het enkele tientallen terug herbouwde klooster met kerk. De buitenmuren zijn wit, maar hoe zou het binnen zijn …

klooster en kerk van het heiligdom in Cubas de la Sagra
bidkapel in de crypte te Cubas de la Sagra

Het is wel treffen, want als als het hek is opengegaan, ontmoet ik een enthousiaste man, die vertelt dat hij pas enkele maanden actief is in het heiligdom. Ik vertel over mijn schrijfwerk en we spreken over bedevaartplaatsen in Spanje. De man brengt me naar de ingang van de kerk en daar ontmoeten we de man die werkelijk alles weet van het klooster met de kerk. Dit is wel bijzonder, want nu krijg ik meer te zien en te horen in vergelijking met een andere bezoeker. In het klooster en kerk krijg ik een gedetailleerde rondleiding door de expert van het heiligdom. Deze man is betrokken geweest bij de heropbouw van het Maria-oord. Hij heeft de ondergrondse kapel mee helpen blootleggen. De deskundige vertelt ook dat het hele heiligdom meermaals is vernield door anti-katholieken. Ik hoor vertellen van het leven van Sor Juana de la Cruz, dat zij visioenen en stigmata krijgt. Ook ontvangt zij hoogwaardigheidsbekleders als kardinaal Cisneros en keizer Karel V. De expert en de pas begonnen medewerker nemen me mee naar de crypte. Ik mag er bidden en daar wordt me getoond waar Maria heeft gestaan. De twee Spanjaarden laten me nog meer zien, zoals resten van fundamenten van de voormalige, verwoeste kerk. Ik ben hen heel dankbaar voor de rondleiding, die ik als een geschenk uit de hemel ervaar.

gedenksteen van de weldoenster Señora Teresa de Cárdenas in de crypte van Cubas de la Sagra

In de crypte zie ik een gedenksteen en deze verwijst naar de laatste rustplaats van Señora Teresa de Cardenas. Zij gaf opdracht tot de bouw van de hoofdkapel en ze maakte dit klooster erfgenaam van haar eigendom met onder andere de opdracht van vijf missen per week. Zij stierf in 1543.

In de crypte kom ik bij de lijkkist van de monnik Pedro de Santiago. Hij was vicaris van deze kerk en biechtvader van de Heilige Juana. Er zit een gaatje halverwege de kist en er brandt een lichtje. Ik kijk en zie een doodshoofd.

lijkkist in de crypte van monnik Pedro de Santiago vicaris van deze kerk en biechtvader van de Heilige Juana in Cubas de la Sagra

In de kerk zie ik in het middenpad een kruis staan, dat in de grond is bevestigd. Dit kruis verijst naar de geschiedenis, dat Maria meermaals verschijnt aan Inés Martínez Sánchez in maart 1449.

Ik verlaat de kerk en kom op het plein dat voor het klooster en de kerk ligt. Hier staat een bron met daarboven een tegelschildering met de afbeeldingen Maria en Inés uit 1994. Het ceramisch kunstwerk is gemaakt door de fabriek Artesania Talaverana S.L. uit Talavera de la Reina.

bron voor de kerk van Cubas de la Sagra, de tegelschildering is uit 1994

Geplaatst: 30 oktober 2022

~~~

GARABANDAL

GESCHIEDENIS

San Sebastián de Garabandal ligt ten zuidwesten van de havenstad Santander in het noorden van Spanje en dit op ongeveer 600 meter boven de zeespiegel. De bewoners van San Sebastián de Garabandal noemen hun dorpje kortweg Garabandal. Onze-Lieve-Vrouw verschijnt zo’n 2000 maal in de periode vanaf 18 juni 1961 tot en met 13 november 1965. De ziensters zijn vier meisjes en heten Conchita González (12 jaar), Jacinta González (12 jaar), Marie-Cruz González (11 jaar) en Maria-Dolores Mazón (12 jaar). Drie van de vier ziensters hebben dezelfde achternaam, maar zijn geen familie van elkaar. Maria-Dolores wordt ook genoemd Marie-Loli en Loli. Bij een verschijning vallen de kinderen recht achterover op de grond. Hun hoofden blijven dan enkele centimeters boven de grond. In extase gaan de meisjes wandelend, met hun hoofd in de nek, voorwaarts of achterwaarts door het dorp naar de verschijningsplaats. Zij houden de ogen gericht op de Verschijning. Tijdens een extase bidden de kinderen zeer langzaam en aandachtig de rozenkrans. Vaak gaan zij via een bergwegje naar een bomengroep en later weer terug naar het dorpje.

Ten tijde van de verschijningen is Garabandal het armste en meest geïsoleerde dorp in de regio. De Heilige Sebastiaan is de patroon van de kerk en hierdoor is de naam van het plaatsje verklaard. Het dorp is het enige oord in de wijde omgeving waar de bewoners dagelijks in de kerk komen. In de gezinnen wordt de rozenkrans elke dag gebeden.

De verschijningen van Onze-Lieve-Vrouw vinden plaats in de periode dat het Tweede Vaticaanse Concilie wordt voorbereid. Dit gebeurt onder leiding van paus Johannes XXIII. Dit concilie wordt gehouden in de periode 1962-1965. Volgens Maria en menige gelovige is het gevolg van de algemene kerkvergadering een nieuwe afbraak van geloof en kerk.

Garabandal, “los pinos”.

De verschijningen van Onze-Lieve-Vrouw vinden onder meer plaats op de weg (la calleja), welke leidt naar een heuvel met pijnbomen, bij deze bomengroep (los pinos), voor en in de kerk, in de straatjes van het dorp en in huizen van de ziensters. Vanaf het kerkje is het naar de dennenbomen een kwartiertje bergop wandelen. De door een engel en Maria aangekondigde gebeurtenissen hebben wereldwijde uitwerkingen.

De eerste verschijning is op 18 juni 1961. In de avond dondert het plots. Iemand van grote schoonheid staat voor de vier meisjes en deze gedaante is omgeven door stralend licht, dat de kinderen niet verblindt. Zij zien een engel en deze verdwijnt zonder een woord te spreken. Deze engel verschijnt ook op 20 juni en de daarop volgende dagen. De engel zegt dat hij de aartsengel Michaël is. Op 1 juli 1961 zegt de engel dat Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel komt. De engel heeft de meisjes voorbereid op de komst van Maria. Dit is ook in 1917 in het Portugese Fatima gebeurd. In Fatima is het de Engel van de Vrede en in Garabandal de aartsengel Michaël.

Op 2 juli 1961 is er de eerste verschijning van Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel. Echter, voor Maria komt, bezoekt de aartsengel Michaël de kinderen. Maria verschijnt … Zij is in het wit gekleed, heeft een blauwe mantel om en een gouden kroon op. Maria draagt een bruin scapulier (twee stukjes stof) aan de rechterarm. Zij heeft lang, donkerbruin, golvend haar met een scheiding in het midden. De Verschijning heeft een smal gezicht, fijne neus en lieve mond. Haar voeten zijn onzichtbaar. De kinderen schatten haar leeftijd op zo’n 18 jaar. De Verschijning heeft een bijzonder mooie stem. Op vraag van de kinderen stelt de Verschijning zich voor als “Nuestra Señora del Carmen” ofwel “Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel”. De kinderen vertellen aan anderen wat hen is overkomen. Echter, de pastoor van het nabij gelegen Cosio en onder andere ook van Garabandal, Don Valentin Marichalar, heeft weinig op met hetgeen de kinderen zeggen omtrent de verschijningen.

Op 18 oktober 1961 wordt de eerste, reeds aangekondigde boodschap van Maria bekendgemaakt. Dit gebeurt bij de kerk. De tekst is bestemd voor pastoor Don Valentin Marichalar om deze bij de pijnbomen voor te lezen. Op deze dag zijn duizenden mensen aanwezig in Garabandal en dit ondanks het slechte weer met veel regen. De boodschap gaat over veel offers brengen, veel boete doen, vaak het Heilig Sacrament bezoeken en goed van gedrag zijn, want anders komt er straf. Ook zegt Maria dat de beker zich vult en als de mensen zich niet veranderen, zal een zware straf hen treffen.

Garabandal, verschijningsplaats bij de pijnbomen.

Op 18 juli 1962 gebeurt een groot mysterie, want een onzichtbare gever legt plotseling een hostie op de tong van Conchita González. Deze hostie is wit, blinkt en schittert. Het meisje is in extase en bewegingsloos. Zij opent de mond steekt de tong uit de mond en ontvangt het zichtbare offerbroodje. Hiervan zijn foto’s en ook een filmopname gemaakt.

In 1961 en 1962 verschijnt Maria vaak en menige dag meermaals. In 1963 zijn er bijna geen verschijningen, maar wel horen de kinderen inwendige stemmen. Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel leert hoe de vier kinderen moeten bidden. Dit is het langzaam uitspreken van de woorden en deze goed laten doordringen, waardoor er besef komt omtrent de inhoud van het gebed. Van mensen ontvangen de kinderen voorwerpen. Tijdens verschijningen reiken de kinderen rozenkransen en meer van pelgrims aan Maria aan om deze door Haar te laten kussen. Daarbij houden de meisjes de blik gericht op de Verschijning. Artsen en psychologen sluiten de mogelijkheid van manipulatie uit. Ook onderzoeken deskundigen de kinderen. Echter, dit levert niets opvallends op. De kinderen worden als normaal gezien.

Op 18 juni 1965 zijn vele pelgrims aanwezig in Garabandal. Maria heeft aangekondigd dat er op deze dag een verschijning komt. Laat op de avond gaat Conchita via het rotsachtige bergwegje naar de pijnbomen. Ineens wordt een nieuwe, grote en mooie ster gezien. Dit puntig hemellichaam maakt een grote cirkel. Hierna komt er een andere, heldere ster. Eerst gaat deze boven het woonhuis van Conchita staan en daarna bij de pijnbomen om vervolgens te verdwijnen. De engel verschijnt en iets later Maria. Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel zegt zich zorgen te maken over de eucharistie. Immers, de werkelijke tegenwoordigheid van Jezus in de Heilige Eucharistie wordt door geestelijken, theologen en anderen weer betwist. Dit is kritiek van Maria op de kerk. De woorden van de Verschijning zijn onder meer:
-Mijn boodschap van 18 oktober 1961 is niet volbracht en onvoldoende over de wereld bekend gemaakt. Daardoor is deze boodschap één van de laatste.
-De kelk heeft zich gevuld en loopt over.
-Vele geestelijken gaan de verkeerde kant op en trekken gelovigen met zich mee. Aan de eucharistie hechten mensen steeds minder waarde.
-Inspanningen zijn nodig om de boosheid van God af te wenden. Na vergiffenis vragen, volgt vergeving.
-Ik ben jullie Moeder en vraag aan jullie om je te beteren.
-Dit is één van de laatste waarschuwingen.
-Ik hou van jullie en wil niet dat jullie verloren gaan.
-Bidt oprecht, breng offers en Wij verhoren jullie.

Garabandal

De laatste verschijning is op 13 november 1965. Maria zegt voor al haar kinderen te komen om hen dichterbij de harten van God en Haar te brengen. Maria kust dat wat Conchita aan voorwerpen heeft meegebracht. Zij zegt, dat door de kus haar Zoon wonderen zal verrichten.

Volgens Conchita González heeft Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel nog meer waarschuwingen gegeven, zoals er komt een straf, waaraan niemand zich kan onttrekken. Een ieder krijgt een waarschuwing om de eigen zondigheid te doen inzien. Het doel is om de goede mensen dichterbij God te brengen en voor anderen is het een aansporing zich te bekeren. Hierna komt het Grote Wonder en hiervan kent enkel Conchita González de datum. Dit wonder zal alleen in Garabandal zichtbaar zijn. Het gebeurt op een donderdag om 20.30 uur en duurt een kwartier. De aanwezige zieken genezen en iedereen zal geloven. Zowel de paus, als Pater Pio zullen het zien. Een lichtstraal zal boven een pijnboom blijven. Pas na het Grote Wonder worden de verschijningen door de kerk erkend. Dit wonder wordt acht dagen op voorhand aangekondigd. Dit Grote Wonder wordt gezien als een voorspelling van Conchita González en omtrent de profetische waarde ervan heerst twijfel.

Grote verspreiders van de boodschappen van Garabandal zijn Joey Lomangino en Luis Marie Andreu. Joey Lomangino is een blinde Amerikaan, die zijn leven heeft gewijd aan de verspreiding van de boodschappen van Maria in Garabandal. Hij zal zien op de dag van het Grote Wonder. De Jezuïetenpriester Luis Marie Andreu zet zich behoorlijk in voor het bekend maken van de boodschappen. Op 8 augustus 1961 neemt hij deel aan een extase van de vier meisjes. Hij ziet het gezicht van Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel en ook het Grote Wonder dat komt. Tegen de pastoor van Garabandal zegt hij dat wat de meisjes hebben gezien waar is. Dezelfde avond sterft hij op 38-jarige leeftijd.

Ook de bisschop van Fatima is een grote helper bij het verspreiden van hetgeen Maria heeft gezegd te Garabandal. De toenmalige bisschop van Fatima, João Pereira Venancio, is overtuigd van de echtheid van de verschijningen. Hij raakt goed bevriend met de zieneres Conchita González en haar familie. Deze bisschop heeft Conchita meermaals bezocht in haar nieuwe thuisland Amerika. Dit gebeurt nadat hij haar in Fatima heeft leren kennen. In april 1982 zegt hij in het Heiligdom van Fatima, dat de verschijningen in Garabandal een voortzetting zijn van hetgeen Maria in Fatima heeft gezegd in 1917. Dit wordt versterkt door de woorden van Maria op 13 oktober 1917, de dag van de laatste verschijning in Fatima. Maria zegt dan, dat Zij Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel is. Dit zegt Zij ook in Garabandal.

Sinds 1965 hebben vele geestelijken hun ambt verlaten, liturgische experimenten zijn uitgevoerd, maar deze zijn, volgens Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel, in strijd met de katholieke leer en traditie. De boodschappen van Onze-Lieve-Vrouw in Garabandal leggen pijnpunten bloot, maar kerkelijke leiders negeren deze.

De verschijningen in Garabandal zijn door de Katholieke Kerk niet erkend. Na een onderzoek, door het bisdom van Santander, luidt de conclusie, dat het bovennatuurlijke niet vaststaat. Het bisdom stelt ook, dat een ziener haar woorden heeft herroepen. Volgens bisschop Vicente Puchol Montis, bisschop van Santander van 1965 tot in 1967, is er sprake van een vrijwillige herroeping. Typerend is dat hij enkele dagen na deze uitspraak, op 8 mei 1967, door een auto-ongeluk om het leven komt. Op 15 augustus 1967 zegt ziener Conchita González dat de zekerheid omtrent de verschijningen zich bij haar in de steek heeft gelaten. Echter, in Garabandal hebben zich uitzonderlijke gebeurtenissen voorgedaan in de jaren 1961-1965. Door een onzichtbare engel is de communie uitgereikt, de zieners hebben extases met steeds de nek achterwaarts en er zijn valpartijen door de zieners, zonder dat zij zich verwonden.

In 1978 verschijnt in de Verenigde Staten van Amerika het blad “The Magazine of Garabandal”.

De voorspelde wondertekenen zijn niet gekomen en daardoor ontbreekt de juiste helderheid omtrent de bijzondere gebeurtenissen in Garabandal.

BEDEVAARTSOORD

Het rijden van Cosio naar Garabandal, het dichtstbijzijnde dorp, gaat nu over een geasfalteerde weg. In de tijd van de verschijningen is het een ruim 5 kilometer lang karrenspoor volgen. In Garabandal aangekomen, houdt de weg op.

In het midden van het dorp Garabandal staat de bergkerk, welke is toegewijd aan de Heilige Sebastiaan. De kerk is een oase van rust om er te bidden, denken aan de tijd van de verschijningen en te genieten van de schoonheid van het interieur. Bij de verschijningen speelt deze kerk een relevante rol. Bij het afdak van de kerk zijn de vier kinderen, na het bidden van de rozenkrans, meermaals in extase geraakt. Ook hier hebben twee ziensters, Conchita en Loli, van een engel een onzichtbare hostie ontvangen.

Garabandal, informatiecentrum.

Vlakbij het kerkje is een informatiecentrum. Hier zijn ook devotionalia, boeken en dvd’s te koop. In het centrum worden films over de verschijningen in Garabandal vertoond.

Garabandal, informatiecentrum.

Het bezoek van de pijnbomen “los Pinos” is mogelijk na een bergweggetje te volgen en dit gedurende zo’n kwartiertje voorzichtig stappen. Het is een steil pad met afgesleten keien. Velen zijn hier geweest … Op de weg naar de dennenbomen is de aartsengel Michaël te zien. Hier is hij verschenen op 18 juni 1961. Een afbeelding van Maria met engelen geeft de plaats van de eerste verschijning van Haar aan op 2 juli 1961. Iets verder staat een groot, wit Jezusbeeld. Daar begint de kruisweg en alle staties zijn in kleur en achter glas. Tussen statie 3 en 4 zijn gedenkstenen en groot beeld van Maria geplaatst. Dit is de verschijningsplaats van 18 oktober 1961. Een kapel van de aartsengel Michaël is er gemaakt. Ook staan er beelden van Padre Pio, Jezus, Jozef en Maria met kind. Bij statie 8 zijn de pijnbomen. Rechtsaf is er de Rozenkransweg. Bij de bomengroep staan banken en op dit wat hoger gelegen plateau hebben vele verschijningen plaatsgevonden. Het is een stille, mysterieuze plaats van gebed. Hier heeft Maria gezegd: “Deze plaats is heilig! God houdt veel van deze plaats.” De kruisweg gaat nog verder …

Garabandal.

De commissie van het bisdom heeft de gebeurtenissen in Garabandal onderzocht. Echter, de leden van deze commissie zijn slechts een enkele keer in Garabandal geweest. Het onderzoek blijkt een farce te zijn. De objectiviteit is afwezig en dit geldt ook voor de diepgang van het werk. In 1967 komt de conclusie van hun werkzaamheden en deze luidt, dat voor de extasen van de vier meisjes een natuurlijke verklaring aanwezig is. Dit is opvallend, omdat artsen, psychiaters en theologen tot de bevinding komen, dat voor de verschijningen en extasen geen natuurlijke verklaringen zijn te vinden. Het gevolg van het onderzoek, dat in opdracht van het bisdom is gehouden, is geen erkenning van de verschijningen. Wellicht heeft “Onze-Lieve-Vrouw van de berg Karmel” zich in haar uitingen te kritisch over de kerk uitgelaten … In 1993 komt de bisschop van Santander met een brief en daarin is vermeld, dat het niet vaststaat dat de gebeurtenissen in San Sebastián de Garabandal bovennatuurlijk zijn.

BEREIKBAARHEID

Op de snelweg van Santander naar Oviedo is het de afslag nemen bij Cabézon de la Sel. Vervolgens de richting uitgaan van Puentenansa en daarna de weg volgen naar Cosio. Vanaf Cosio is het een klimmende en bochtige weg volgen, welke in San Sebastián de Garabandal aankomt.

Te bezoeken webstekken:
www.garabandalparroquia.com
www.garabandal.org

BELEVING

Na een autorit van ruim vijf uur van Lourdes naar Garabandal kom ik aan in het bergdorpje. Allereerst staat een bezoek aan het kerkje op mijn verlanglijstje. Ik wil Maria danken voor de veilige reis. Als ik voor het bergkerkje ben, sta ik op de plaats waar de vier kinderen vele extasen hebben beleefd. Vaak is dit gebeurd na het bidden van de rozenkrans, onder het afdak van dit kerkje. Het is ook op deze plaats dat een engel hosties geeft aan de kinderen.

Garabandal
Garabandal, kerk.

Vervolgens ga ik naar binnen. Het schattige gebouwtje telt enkele Mariabeelden met en zonder kind. Een Fatimabeeld staat achterin dit kerkje. Ik zie ook een beeltenis van de Heilige Theresia en een van de aartsengel Michael. Deze engel is in gevecht met de draak. De temperatuur is aangenaam in dit godshuis en aanmerkelijk minder dan de 30 graden buiten. Wat dikke muren toch kunnen tegenhouden … Ik ga helemaal achterin het kerkje plaatsnemen; een plekje op de laatste bank. Boven mij is er de ruimte voor een koor. Dikke, oude, bruine, houten balken houden het gevaarte ruim twee meter van de grond. Hier zit ik wel veilig.

Garabandal.

Vervolgens breng ik een bezoek aan het souvenirwinkeltje, rechts van het kerkje. Ik koop een vijftal medaillons met een stukje stof en een rozenkrans. Bij terugkomst heb ik wat aan enkele vrienden te geven. Dan is het tijd om een slaapplek met ontbijt te regelen. In een hotelletje raak ik in gesprek met Marianne Windmeijer van de Stichting Garabandal Centrum Nederland en met Michael Tubberty. Hij stelt zich voor als fotograaf en filmmaker. De cineast zegt beelden te hebben gemaakt voor het boek over het verhaal van Garabandal. We spreken af elkaar de volgende ochtend, na de mis, te treffen om een rondleiding in Garabandal te maken.

Garabandal, Rozenkransweg.

Om acht uur in de avond ben ik terug in het kerkje. Door zo’n 40 aanwezigen wordt de rozenkrans gebeden. Dit gebeurt in het Spaans. Ik doe mee in het Nederlands.

De volgende dag ben ik vroeg in de ochtend in het kerkje en neem plaats om te bidden. Wat later ga ik naar buiten en kijk wat rond. Ik zie een bank en daarop neem ik plaats om wat te lezen. Een half uur voor de Heilige Mis begint, luidt de kerkklok. Een kwartier nadien gaat de klok op herhaling. Iets voor tien uur luidt de klok weer. Drie keer is scheepsrecht. Het is tien uur en de viering van de eucharistie begint. Het altaar is nu verlicht. Ik zie de beelden schitteren door de verlichting. In het midden van het altaar staat de gewonde Sint-Sebastiaan. Links van hem bevindt zich Sint-Jozef met de jonge Jezus en rechts van de altaaropbouw heeft de Heilige Antonius van Padua een plaats. Boven het altaar zweven engelen. Aan de zijkant van het altaar staan twee grote beelden, namelijk het ene van Maria en het andere van Jezus. Een groot kruisbeeld met Jezus hangt ruim twee meter boven de vloer. Daaronder staat een groot schilderij van Jezus, die zijn rechterhand tot hoofdhoogte houdt. Iets later ga ik te communie, kniel op een bidstoel en ontvang de hostie. Aangezien ik achterin de kerk zit, ben ik als laatste van de ongeveer 40 aanwezigen aan de beurt. Ik ga terug naar mijn plaats op de achterste rij en boven mij laat het koor, bestaande uit een man en en vrouw, nog enkele liederen horen. De eucharistieviering eindigt met het lied Salve Regina, waarbij de pastoor zich richt tot het Mariabeeld. Hij staat pal voor het beeld en met de rug naar de kerkgangers. Na de mis krijg ik van de Nieuw-Zeelander Michael en de Nederlandse Marianne een rondleiding in de kerk. Het zijn de twee mensen, waarmee ik een dag eerder kennis heb gemaakt. Indrukwekkend vind ik de afgebeelde, zichzelf verwonde pelikaan, die de wacht houdt bij het Heilig Sacrament. Een legende vertelt, dat bij voedselschaarste de pelikaanmoeder in haar eigen huid bijt om met haar bloed de jonge pelikanen te voeden. Hierin hebben vroege christenen een symbool gezien, namelijk Christus met z’n zelfgave in de eucharistie. Ik hoor dat de kerk is gebouwd op een heuvel en overleden mensen. Het godshuis wordt aan de achterkant en zijkant ondersteund door flinke steenmassa’s. Het oude kerkje is na jarenlang restauratiewerk in 2011 weer in gebruik genomen. Het is dan 50 jaar na de eerste verschijning.

Garabandal, weg naar de pijnbomen.

Na de bezichtiging van de kerk raken Nieuw-Zeelander Michael Tubberty, de Nederlandse Marianne Windmeijer en ik in gesprek. Michael vertelt dat hij de hele wereld afreist om foto’s en films te maken. Sinds 1971 komt hij in Garabandal en heeft over de gebeurtenissen hier foto’s en documentaires gemaakt, welke zijn uitgebracht in boeken en op dvd’s. Nadat we in een cafeetje koffie hebben gedronken, maken we een rondgang in het dorpje. Michael vertelt over de Mariaverschijningen, laat de huizen zien waar de ziensters zijn geboren en hebben gewoond. Ik zie de huisjes en krijg steeds meer het besef dat Garabandal in de tijd van de verschijningen uiterst armoedig is geweest en nu daar nog zichtbare sporen van nalaat. Michael wijst naar een berg en zegt dat eeuwen terug daar mensen woonden. Het gebied op de aangewezen berg heet Garabandal. Waar nu het dorp is, heette San Sebastián. Nu snap ik de naam van de plaats: San Sebastián de Garabandal. Verder praten we over de pijnbomen, de kruisweg en de berg. Ook vertelt Michael over Fatima en zegt, dat Garabandal wordt gezien als een vervolg op de verschijningen in Fatima. De Portugese verschijningsplaats en deze in Spanje kennen overeenkomsten als de aanwezigheid van een engel, waarschuwingen en mogelijke straffen, die Maria uit.

Een uur nadien is de rondleiding achter de rug en overhandigt Michael mij een geplastificeerd kaartje met de tekst “The message of Garabandal” en kust het, zoals Maria het wil. Dit bijzonder souvenir is voor een zeer goede vriend van me, die heel intens is begaan met Maria. Hij verdient het dit te ontvangen.

Later in de middag treffen we elkaar weer en met z’n drietjes gaan we naar het souvenirwinkeltje, dat vlakbij de kerk is gelegen. In deze zaak laat Michael boeken zien, waarin foto’s van hem staan over de gebeurtenissen in Garabandal. Hij nodigt Marianne en mij uit om in de avond, na het bidden van de rozenkrans in de kerk, bij hem langs te komen. Hij belooft dat het een filmavond wordt.

Die avond zijn Marianne en ik te gast bij de cineast, die over de hele wereld documentaires heeft gemaakt over onder andere Maria. Hij vertoont een van zijn dvd’s over de verschijningen in Garabandal. Later op de avond geeft hij aan ieder van zijn twee Nederlandse gasten een Engelstalige, uitgebreide versie mee van de gebeurtenissen in dit plaatsje. Michael zegt volgende week te vertrekken, want ander werk wacht. Hij gaat een documentaire maken en wellicht komt er ooit een speelfilm over Garabandal.

Garabandal.

Twee jaar later bezoek ik opnieuw Garabandal en weer raak ik onder de indruk van de geschiedenis van Garabandal. Wat een armoede moeten de ziensters met hun familie, vrienden en bekenden hebben gekend in de jaren zestig van de vorige eeuw. Ik zie leegstaande, zwaar onderkomen huisjes, opgetrokken door grote, zware stenen, veel houten balken en nog meer planken. Was- en toiletruimte zijn niet in huis. Dieren, zoals koeien vlakbij in een aangrenzende ruimte, die warmte geven en ook is in menig huisje een houtkachel geplaatst. Een arme streek, die nog naar toen verwijst. Het is een dorp met erg smalle steegjes, waar de weg ophoudt. Een gehuchtje zonder school, geen bakker en ook een slager ontbreekt. Ik zie enkele kleine zaken, als twee souvenirwinkels, een boekhandel, een café en een winkeltje voor eerste levensbehoeften. Dat is er nog …

Garabandal.

Wat is er nog meer buiten enkele leegstaande huisjes? Kleine woningen, enkele wat grotere optrekjes en een paar ruimere landhuizen maken het plaatsje voor een groot deel. Enkele mensen baten een pension uit en staan klaar om een maaltijd te bereiden. Dan is er nog een kerkje, de pijnbomen, een hotelletje en verder bergen, waar op de top geen bomen meer kunnen groeien, maar wel wolken op bezoek komen.

Garabandal.

Enkele jaren later ben ik weer in Garabandal. Op weg naar de pijnbomen vergezelt een hond me. Na een kwartiertje kom ik op het plateau, waar de pijnbomen staan. Ik zie een beeld van Maria hoog tegen een boom hangen. Er staan enkele banken uitnodigend klaar voor zitters. Op één ervan neem ik plaats. Ik kijk naar de verschijningsplaats en raak in gebed. Wat later neem ik de weg van de Rozenkrans. Ook deze route gaat omhoog. De hond gaat weer met me mee. Het dier heeft toch veel meer talent dan ik om over de keien bergop en bergaf te gaan. De staties tonen me hoogtepunten uit het leven van Maria. Wat hier is te zien, komt me bekend voor, omdat ik hier al vaker ben geweest. Ik vervolg de weg en na een tijdje kom ik in het dorpje aan. Ik ben juist op tijd in het kerkje om de rozenkrans mee te bidden. Ik tel 20 aanwezigen en een priester op leeftijd bidt voor. Het kerkje, met een bijzonder altaar, vind ik wonderschoon. Het is is treffend “klein is fijn”. Na het rozenkransgebed ga ik het godshuisje rond en sta wat langer stil bij een groot schilderij met de voorstelling van Maria in het Mexicaanse Guadalupe.

Garabandal.

De andere dag woon ik een eucharistieviering in het kerkje bij. Op het priesterkoor staan zeven voorgangers, allen in het wit en lichtgele gekleed. Zij worden voorgesteld; vijf Spaanse priesters en een tweetal komt uit Portugal. Ik tel 35 gelovigen in de houten banken. Het altaar staat helder in de schijnwerpers. Wat een schoonheid! Voor mij komt dit vooral door het Mariabeeld met een aura met 9 zichtbare sterren. Maria toont haar rood hart dat met doornen is omringd. Na de eucharistie wordt het Heilig Sacrament op de tafel van het priesterkoor gezet. Hiervoor wordt een tafeltje geplaatst en daarop komt een doorzichtige bak met de intenties van de afgelopen dag. Een uurtje later gaan de kunstlichten uit en dan is er enkel licht van zes kaarsen op de altaartafel. De priesters knielen voor het Heilig Sacrament en er wordt gebeden in dit nu schaars verlichte kerkje. Na afloop van de bijeenkomst wil ik foto’s maken van het interieur van dit bijzonder mooie godshuis. Echter, door de koster van dienst wordt mij dit niet toegestaan. Wat later dan maar …

Garabandal.

De volgende dag ga ik naar de pijnbomen in San Sebastián de Garabandal. Ik wil er een langdurig verblijf van maken. Aangekomen op het plateau neem ik op een bank plaats. Van hier is een wijds uitzicht op bergen, dalen en bomen. Het lijkt wel een hemelsbreed panorama met akkergronden, bergpaden, huizen, koeien, mensen, schapen, vogels en … stilte. Op deze plek is veel gebeurd en gaat ooit nog meer plaatsvinden. Het verleden passeert met historische beelden uit de eerste helft van de jaren zestig van de 20e eeuw. Dan vinden hier te Garabandal Mariaverschijningen plaats. De toekomst …? Volgens de boodschappen uit de hemel gaan deze hier gebeuren, zo heeft de zienster Conchita Gonzalez verteld. Dit zal plaatsvinden tussen de oude, brede en hoge dennenbomen! Wordt het toch een eeuwig licht dat tussen de bomen blijft? Gaan velen dit waarnemen? Zien weinigen veel? Het zijn vragen van nu om ooit of nooit tot beantwoording te komen. Nu ik hier ben, ga ik in gedachten terug naar de beelden van jaren terug. Wat is er een massa volk! Echter, nu ben ik alleen. Wat een commotie in de eerste helft van de jaren zestig! Nu is daar geen sprake van. Hier heerst vredige stilte.
Ik merk dat enkele bomen zwart zijn aan de onderkant van de stam. Dat is toch niet van één kaarsje! Zijn er bezoekers geweest die Garabandal in een andere context hebben willen plaatsen? Ach, Satan heeft aanhangers en niet iedereen heeft dezelfde gevoelens, overtuigingen en passies. Datzelfde hoeft van mij zeer zeker niet, want daartoe ben ik overtuigd katholiek en uitgesproken liberaal. Echter, respect opbrengen voor anderen en in waarde laten wat niet van jezelf is, behoort voor mij tot de grondbeginselen van het leven. Opnieuw kijk ik om me heen. Er komen twee bezoekers naderbij. Zij knielen, maken een kruisteken en raken in gebed. Mijn voorstellingen gaan terug naar het verleden. Wat is hier veel gebeurd … Wat ben ik dankbaar hier te mogen zijn.

Garabandal, Rozenkransweg.

Meermaals ben ik in Garabandal geweest en voor mij is dit de meest intieme bedevaartplaats van Maria. Niet het massale van vele bezoekers, maar wel het vele van grootse, intense gevoelens.

Geplaatst: 22 mei 2020.
Laatste wijziging: 26 februari 2022

~~~

GUADALUPE (in voorbereiding)

GESCHIEDENIS

Een legende van rond 1300 ligt aan de basis van het bedevaartsoord Guadalupe. Het verhaal …
Een htser met de naam Gil Cordero uit Cáceres is al drie dagen op zoek naar een verwarde koe. Hij zoekt langs de oever van de rivier de Guadalupe en eindelijk vindt hij het dier. De herder schrikt, want de koe is dood. Hij besluit de huid af te stropen om deze te verkopen en wat geld ervoor te ontvangen. Gil Cordero pakt een mes en tekent een kruis op de huid van de koe. Dan verschijnt Maria en zegt tegen de herder dat op deze plaats een schat is begraven. Meteen na deze woorden van Maria komt de koe tot leven. De herder staat stomverbaasd. Onze-Lieve-Vrouw zegt hem de gebeurtenis tegen de priesters in Cáceres te vertellen. Gil Cordero doet dit meteen, maar de priesters geloven hem niet. Teneergeslagen gaat hij naar huis. Daar huilt zijn echtgenote, want hun zoon is zojuist gestorven. De herder bidt tot Onze-Lieve-Vrouw en ineens komt de zoon tot leven. Dit vernemen de geestelijken in Cáceres en nu geloven zij wat de herder hen heeft verteld. Zij gaan naar de plaats van de verschijning en graven. Zij vinden een Mariabeeldje, dat is gemaakt door apostel Lucas en uit het Midden-Oosten komt. Het beeldje is via Rome naar Spanje gekomen. Het is begraven nabij de rivier de Guadalupe om het veilig te stellen van vernieling door de Moren. Na het vinden van het beeldje wordt een kapelletje gebouwd en vervolgens komen er mensen in de buur van het kapelletje wonen en zo ontstaat de plaats Guadalupe.

Later is het kapelletje vervangen door een groter gebouw en is een klooster aangebouwd. Rond het grote klooster zijn verdedigingsgordels gebouwd.

Sinds 1928 wordt het klooster geleid door franciscanen.

BEDEVAARTSOORD

Guadalupe is een van de drukst bezochte bedevaartplaatsen in Spanje.

In de plaats is een straatnaam genoemd naar de herder Gil Cordero. ook het huisje waar hij met het gezin heeft gewoond staat er nog.

Het Koninklijk Klooster van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe (“Real Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe”) staat sinds 1993 op de werelderfgoedlijst van Unesco.

BEREIKBAARHEID

BELEVING

OMGEVING

Geplaatst: ….????…???????????????

~~~

TARAZONA

GESCHIEDENIS

Tarazona heeft een geschiedenis van meer dan 2000 jaar, met de wisselende heerschappij van verscheidene machthebbers. De Mariaverering krijgt in de 17e eeuw grote betekenis. Dit gebeurt door het vinden van een hoofd van een religieus beeld uit de 15e eeuw bij onderhoudswerkzaamheden aan de oever van de rivier Queiles.

rivier Queiles te Tarazona met zicht op de kerk te Tarazona

In 1658 en 1660 zijn er overstromingen geweest van de Queiles en ook de brug over de rivier is verwoest. Herstelwerkzaamheden vinden plaats in 1667. Op 7 november 1667 wordt aan de oevers van de Queiles diep gegraven om de fundamenten van de kademuur te herstellen en daarna de muren te kunnen verhogen. Tijdens de werken wordt aan de linkeroever van de rivier een steen gevonden. Meteen is het gezicht van Maria zichtbaar. Het is een stenen, gekroond vrouwenhoofd dat is uitgehouwen en dateert uit de tweede helft van de 15e eeuw. De steen met het hoofd van de Maagd Maria wordt grondig schoongemaakt en op een uit hout gesneden beeld geplaatst. Dit geheel wordt gepolychromeerd en vormt daardoor één geheel.

bord bij het Heiligdom van de Virgen del Rio te Tarazona
straatnaambord waar de kerk Virgen del Rio staat in Tarazona

Er wordt verteld dat het beeld jarenlang onder de grond in de rivier heeft gelegen om de vele beledigingen tegen het katholiek geloof door de heersende Moren (Arabische anti-katholieken) niet te horen.

kerk van de “Virgen del Rio” te Tarazona

In 1668 vindt het stadsbestuur dat er een kapel voor het beeld “Virgen del Rio” (Maagd van de Rivier) moet komen. Het besluit is dit te realiseren aan de overkant van de rivier, namelijk aan de rechteroever. Uiteindelijk komt hier een heiligdom gefinancierd door giften van burgers en stadsbestuur. Bij de bouw is betrokken Miguel Escartín en Arbeza (±1587-1673), bisschop van Tarazona (1664-1673). Er komt een barok altaar in de kerk met onder meer scenes uit het leven van Maria: geboorte, presentatie in de tempel, aankondiging en tenhemelopneming. Op 28 augustus 1672 krijgt het Mariabeeld een nieuwe plaats in de kerk van het pas opgeleverde heiligdom. De Maagd van de Rivier (“Virgen del Rio”) is dan de patroonheilige van Tarazona.

In 2009 en 2010 zijn kerk en altaar gerestaureerd.

BEDEVAARTSOORD

De kerk van de Maagd Maria van de Rivier ligt vlak aan de rivier Queiles. In de kerk is de nis te zien met het Mariabeeld. Vier zuilen flankeren de plaats van de beeltenis van Onze-Lieve-Vrouw.

altaar met retabel in de kerk Virgen del Rio te Tarazona

De feestdag van de patroonheilige van de stad is 7 november, want op die dag is in 1667 is het hoofd van het Mariabeeld gevonden.

De kerk is een monument en vrijwel dagelijks staat de deur voor bezoekers open.

BEREIKBAARHEID

Tarazona ligt in de provincie Zaragoza in de regio Aragón. De stad ligt 90 km ten westen van Zaragoza en 110 km ten zuiden van Pamplona.

Adres van de kerk: Calle Virgen del Rio 17, 50500 Tarazona.

Mailadres: turismo@tarazona.es

BELEVING
ingang van de kerk “Virgen del Rio” te Tarazona

In Tarazona bezoek ik de gotische kathedraal Santa Maria de la Huerta uit de 12e eeuw en de oude kerk “Iglesia de Santa Maria Magdalena”. Daarna ga ik naar de kerk van de Maagd Maria van de rivier, namelijk de “Iglesia Virgin del Rio”.

Boven de hoge toegangsdeur staat een wit beeld van Onze-Lieve-Vrouw. Ik voel dat ik gezegend door Haar naar binnen mag. In de kerk van Maria van de rivier ga ik eerst naar het hoofdaltaar en daar zie ik vier imposante zuilen. In het midden staat het veel vereerde beeld van Maria, dat hier de Maagd Maria van de rivier wordt genoemd. Het hoofd is eeuwen terug gevonden in de rivier die naast de kerk stroomt.

beeltenis van Maria in het hoofdaltaar van de kerk te Tarazona
glas-in-loodraam in de kerk Virgen del Rio te Tarazona

Lang sta ik voor het indrukwekkende altaar te kijken en de bewogen geschiedenis van beeld en kerk komen in gedachten voorbij. In de kerk zie ik nog andere beeltenissen van Onze-Lieve-Vrouw. Ook een glas-in-loodraam, waarbij de kleur blauw opvallend aanwezig is, toont een mooie afbeelding van Maria. Het siert het interieur van dit gebouw. Maria is gekroond en heeft haar Kind op de linkerarm. Hier zijn, is schoonheid ervaren.

OMGEVING
altaar met opbouw in de kathedraal te Tarazona.

De oude stad Tarazona heeft veel te bezichtigen; er zijn vele monumentale gebouwen, zoals de kathedraal met een indrukwekkend altaar. Het grote park “Parque Natural del Moncayo” ligt enkele kilometers ten zuiden van Tarazona. Voor een bezoek aan de stad Zaragoza is het nog geen 100 km rijden.

Geplaatst: 20 maart 2023

~~~

TOLEDO

GESCHIEDENIS
Mariabeeld bij de ingang van de kathedraal van Toledo

In de 7e eeuw is Maria in Toledo in een kerk verschenen. Dit is gebeurd op de plaats waar later de kathedraal is verrezen. Onze-Lieve-Vrouw verschijnt aan de aartsbisschop Ildefonso om hem een kazuifel om te hangen. Ildefonso (±607-667) uit Toledo is een Visigotische, Germaanse, geleerde en monnik. Rond 632 is hij tot diaken gewijd. Echter, hij wil in de kerkelijke hiërarchie niet hogerop en verkiest een leven als monnik in een klooster. Hij gaat naar het klooster van Agli, dat nabij Toledo ligt. Rond 650 wordt Ildefonso tot abt van het klooster verkozen. In 657 wordt hij aartsbisschop van Toledo en bekleedt deze functie tot het overlijden in 667.

De verschijning van Maria …
Het is 18 december 665 en Onze-Lieve-Vrouw verschijnt aan Ildefonso. Hij ziet Maria, omgeven door engelen, op de bisschopstroon gaan zitten. Zij prijst hem om de devotie tot Haar en schenkt een kazuifel, dat hij op feestdagen van Haar heeft te dragen. Ildefonso wordt later heilig verklaard en sindsdien genoemd San Ildefonso. Hij heeft enige boeken geschreven over onder andere Maria, waarin hij de eeuwige maagdelijkheid van Haar uitlegt.

Maria-altaar in de kathedraal van Toledo

De kathedraal “Santa Maria” van Toledo is gebouwd in gotisch stijl. De verwezenlijking van het enorme gebouw heeft een heel lange tijd geduurd, namelijk van 1226 tot in 1493. In 1226 wordt de eerste steen gelegd door Ferdinand III (1199-1252), koning van Castilië (1217-1252) en van Léon/Galicië (1230-1252). In de periode 1489-1504 zijn vele kunstenaars aan het werk om het indrukwekkende hoofdaltaar te scheppen. Aan beide zijden van dit altaar zijn koninklijke graven van vorsten uit Castilië.

Het met een groot, ijzeren hek afgesloten hoofdkapel is een Spaans meesterwerk van smeedkunst. De maker is Francisco Corral de Villalpando (±1510-±1561), architect, beeldhouwer en (goud)smid, die het werk in 1548 heeft opgeleverd.

beeltenis van de gekroonde Maria in de kathedraal van Toledo

De sacristie bevat hoogstaande kunst. De fresco’s aan het plafond zijn van de Italiaan Luca Giordano (1634-1705). In de ruimte zijn 18 kunstwerken van El Greco (1541-1614) en schilderijen van onder meer de Italiaan Giovanni Bellini (1430-1516), de Italiaan Rafael (1483-1520), de Vlaming Peter Paul Rubens (1577-1640), de Spanjaard Diego Rodriquez de Silva y Velázquez (1599-1660) en zijn landgenoot Francisco de Zurbarán (1598-1664). In de marmeren kapel van de sacristie staat een beeltenis van Onze-Lieve-Vrouw “de Sagrario” (van het Tabernakel). Zij is de patroonheilige van Toledo en wordt hier vereerd. Het beeld is verzilverd en dateert van het einde van de 12e eeuw.

BEDEVAARTSOORD
interieur van de kathedraal van Toledo

De kathedraal kent enorme afmetingen, namelijk 120 meter lang, 60 meter breed en het middenschip is 32 meter hoog. Het gewelf wordt door 88 zuilen gedragen. De wanden van het imposante bouwwerk hebben grote glasramen. Het zijn er in totaal 750 (!), waaraan Vlaamse en Nederlandse kunstenaars gedurende 150 jaar hebben meegewerkt.

In de kathedraal van Toledo heeft de kapel van de Heilige Ildefonso een belangrijke plaats. Het neoklassieke altaar is gemaakt van marmer door Ventura Rodriguez (1717-1785). De aanwezige afbeelding laat zien dat Maria verschijnt aan Ildefonso en hem een kazuifel schenkt.

Moeder der Smarten van Luis de Morales (±1500-1586), uit ± 1560

Het 16e eeuwse schilderij van de Moeder der Smarten van Luis de Morales (±1500-1586), die in Toledo heeft gewoond, trekt veel bekijks. Maria heeft een zeer droeve blik in de ogen.

In de kathedraal bevindt zich ook een schatkamer met talrijke kostbaarheden, waaronder menige monstrans.

De kathedraal is dagelijks geopend.

BEREIKBAARHEID

Toledo is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en ook van de regio Castilië-La Mancha. De stad ligt in centraal Spanje op zo’n 70 kilometer te zuidwesten van de hoofdstad Madrid.

Adres van de kathedraal: Calle Cardenal Cisneros 1, 45002 Toledo.

Actuele info is te vinden op
www.catedralprimada.es en www.architoledo.org.

BELEVING

Op het plein voor de kathedraal staan velen te kijken naar de imposante gevel van het eeuwenoude godshuis. Wat is dit een indrukwekkend aanzicht! De toegangspoort heeft in de afgelopen eeuwen miljoenen mogen zien komen en gaan. Deze poort is versierd met beeltenissen uit de periode 13e-15e eeuw.

kathedraal van Toledo

In de enorme kathedraal van Toledo maakt het hoofdaltaar veel indruk op me. Wat een hoogte! Wat een kleuren! Wat een beelden! Dit kunstwerk behoort zeker tot de kostbaarste altaren van de wereld. Ik verneem dat aan dit altaar 27 kunstenaars hebben gewerkt. Prachtig vind ik de afbeelding van Onze-Lieve-Vrouw met Kind dat is gemaakt door Tomé Narciso (1690-1742).

In de kapittelzaal bewonder ik een grote collectie van portretten van aartsbisschoppen en kardinalen van de 15e eeuw tot heden. Wat is dit een indrukwekkende galerij met kleurrijke schilderwerken.

afbeelding van het geven van het kazuifel van Maria aan Ildefonso in de naar hem vernoemde kapel

De sacristie is voor mij een van de hoogtepunten van de rondgang in de kathedraal. Hier is een kunstgalerij met tegen het plafond fresco’s en aan de wanden kunstwerken van grote meesters, als El Greco, Rafael en Rubens.

reuzen in de galerij van de kathedraal van Toedo

Achter het hoofdaltaar kom ik bij een belangrijke kapel. Het is de ruimte van de verschijning van Maria. Op deze plaats, waar een vroegere kerk heeft gestaan, is Onze-Lieve-Vrouw in de 7e eeuw verschenen aan de aartsbisschop Ildefonso (±607-667), die later heilig wordt verklaard. Rechts van het altaar ligt de steen, waarop Onze-Lieve-Vrouw de voet heeft geplaatst. Hier is verbeeld, dat Maria Ildefonso het misgewaad aanbiedt.

In de rondgang in en om de kathedraal kom ik in een galerij reuzen uit de plaats tegen. Het is nu geen stoet, maar ik trek aan de poppen voorbij.

Geplaatst: 20 december 2022

~~~

ZARAGOZA

GESCHIEDENIS

Al vele eeuwen is Zaragoza een belangrijk knooppunt van handel. Ook is de stad al heel lang een bedevaartsoord. Verder heeft de stad een bewogen historie.

Een legende vertelt … Jakobus de Meerdere is aan het bidden aan de oever van de rivier de Ebro in de stad Zaragoza. Ineens verschijnt Onze-Lieve-Vrouw aan hem. Maria geeft hem een beeldje van Haar en een pilaartje. Vervolgens zegt Zij tegen hem op deze plaats een kerk te bouwen. Ook geeft Maria hem de naam van de kerk: “Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar”. Dit gebeurt in het jaar 40 na Christus. Deze kerk wordt de eerste die is toegewijd aan Maria. Na de verschijning leeft Maria nog 11 jaar.

Het bestaan van de pilaar in de kerk is in het jaar 254 gedocumenteerd. In de loop van de eeuwen zijn de huidige kathedraal en voorgaande kerken geteisterd door branden.

In 711 vallen de Moren Spanje binnen en veroveren het hele land. In 716 veranderen de moslims de naam Zaragoza in Saragusta. De Pilaarkerk blijft bestaan voor vieringen en bezoeken.

In de kerk met de pilaar gebeuren ook wonderbaarlijke gebeurtenissen. In 1640 gebeurt een bijzonder mirakel. Miguel-Juan Pellicer (1617-1647) heeft het rechterbeen verloren bij een ongeluk. Bij het bezoek aan het Mariabeeld op de pilaar toont hij dat Onze-Lieve-Vrouw het been heeft genezen.

kathedralen in Zaragoza

De huidige kerk is gebouwd in de periode 1681-1872 en is opgetrokken in de bouwstijlen barok en rococo. De vier, hoge klokkentorens zijn gebouwd in de barokstijl. Gezien de lange bouwperiode van bijna 200 jaar hebben enige architecten medewerking verleend, waaronder José Felipe de Busiñac (+1680), Felipe Sánchez (+1712), Francisco da Herrera (1627-1685) en Ventura Rodríguez (1717-1785).

Op 11 oktober 1718 is de kerk ingezegend, ook al is de bouw dan nog niet voltooid. De kerk krijgt de naam Nuestra Señora del Pilar.

In 1766 teistert een grote hongersnood Spanje. Onder de bevolking neemt het ongenoegen toe en dit komt ook in Zaragoza op heftige wijze tot uiting. Naar de stad zijn vele, boze boeren uit de verre regio gekomen. Een opstand staat te gebeuren en kwaadwillenden geven de schuld van de ellende aan de jezuïeten. Echter, op een dag van ongekende spanning spreekt pater Giuseppe Maria (Jozef) Pignatelli (1737-1811) de woedende menigte toe en hij weet de rust bij een groot deel van de bevolking terug te brengen. Pignatelli is in 1954 heilig verklaard. De agressie tegen de jezuïeten verdwijnt niet en in 1767 worden zij uit Spanje verdreven. Dit gebeurt op initiatief van Carlos Sebastiaan (1716-1788), koning Carlos III (1759-1788) van Spanje.

Het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar is op 20 mei 1905 gekroond. Om dit te herdenken wordt steeds op de 20e van de maand de mantel van het beeld verwijderd voor één dag.

Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar in Zaragoza

Op wonderbaarlijke wijze heeft de kerk heel wat doorstaan. Zo zijn tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) drie bommen op de kerk terechtgekomen. Echter, geen enkele bom is geëxplodeerd. Ook heeft de kathedraal te lijden gehad van vernielingen door brand.

Op 24 juni 1948 krijgt de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar de eretitel basiliek. Het is paus Pius XII, paus van 1939 tot in 1958, die de titel heeft verleend. Sinds die dag wordt de kerk kathedraal genoemd.

BEDEVAARTSOORD

De plaats Zaragoza is bekend door een verschijning van Maria aan Jakobus de Meerdere in het jaar 44. Deze Jakobus is een van de 12 apostelen van Jezus. In het Spaans en Portugees wordt hij genoemd Santo Lago, San Yago en die benamingen leiden tot de naam Santiago, patroonheilige van onder meer de landen Spanje, Guatemala en Chili. Ook is hij de beschermheilige van plaatsen als Den Haag, Enschede en Kemzeke.

altaaropbouw in de kathedraal te Zaragoza

In de kathedraal te Zaragoza wordt Maria vereerd onder de benaming “Nuestra Señora del Pilar”, ofwel Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar. Voor de kathedraal ligt een heel groot plein, waar feesten worden gehouden.

In de kathedraal staat een groot gotisch hoofdaltaar dat is gewijd aan de Tenhemelopneming van Maria. In de grote ruimte zijn vele kunstwerken te bewonderen, waaronder werken van de Spaanse kunstschilder Francisco Goya (1746-1828). De kathedraal telt ook kapellen.

Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar in de kathedraal te Zaragoza

Het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar is van verguld houtsnijwerk en kent een hoogte van 36 centimeter. Het staat op een kolom, die is bekleed met brons en zilver. Deze zuil is 177 centimeter hoog en heeft een diameter van 24 centimeter. De beeltenis heeft een mantel om. Echter, op de 2e, 12e en 20e van de maand, dit zijn de feestdagen van het Mariabeeld, heeft het beeld geen mantel om. De jurk van Onze-Lieve-Vrouw is in gotische stijl dichtgeknoopt, omgord met een riem met gesp en reikt tot de voeten. Een doek bedekt het hoofd van Maria en het haar is golvend. Zij draagt haar Kind op de linkerarm. De beeltenis is gemaakt in laatgotische stijl en dateert uit 1435. De vermoedelijke maker is de Spaanse beeldhouwer Juan de la Huerta (1413-1462). De beeldhouwer laat Maria naar haar Kind kijken, die met de rechterhand de mantel van zijn Moeder vasthoudt. In de linkerhand heeft Hij een vogeltje vast. De beeltenis is geschonken door Dalmacio de Mur y de Cervelló (+1456), bisschop van Zaragoza (1431-1456). In 1990 is het beeld gerestaureerd.

Een grote traditie is dat kinderen minimaal eenmaal in het leven worden voorgesteld aan Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar. Dit bezoek vindt plaats vóór de Eerste Communie.

Naast de kathedraal van de Pilaar staat een tweede kathedraal en deze heet “Catedral del Salvator”.

vader Joachim met dochter Maria in de kathedraal te Zaragoza

Het bedevaartsoord is niet alleen onder Spanjaarden populair, maar ook bij vele, buitenlandse bezoekers. Jaarlijks bezoeken miljoenen de kathedraal. Zaragoza is, na Santiago de Compostela, de belangrijkste bedevaartplaats van Spanje.

De kathedraal van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar is dagelijks te bezoeken.

BEREIKBAARHEID

Zaragoza ligt in het noorden van Spanje, ten zuiden van de Pyreneeën. De rooms-katholieke kathedraal van “El Pilar” ligt in het centrum van de stad.

Adres: Plaza del Pilar, 50003 Zaragoza.

Op www.catedraldezaragoza.es is actuele info te vinden.

BELEVING

De oude binnenstad vind ik niet alleen sfeervol, maar ook rijk aan cultuur en daarbij komt nog dat het een drukbezocht bedevaartoord is. De imposante, monumentale kathedraal is dan ook een grote trekpleister. Dit kerkgebouw heet “Catedral-Basílica de Nuestra Señora del Pilar”, ofwel “kathedraal-basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar”. De kathedraal wordt vaak genoemd “Basílica del Pilar” (basiliek van de Pilaar).

een genadebeeld zonder Kind van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar in de kathedraal te Zaragoza

De kathedraal maakt grote indruk op me. Wat een gebouw! Ik verneem dat de afmetingen zijn 120 m lang, 59 m breed en de toren meet 90 m.

Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar als aandenken uit Zaragoza

Half oktober ben ik in Zaragoza en dan zijn er grote feesten, die heten “Fiestas del Pilar”. Vele bloemen worden aan Maria op de Pilaar aangeboden. Dit is een negendaags feest, dat op 12 oktober een hoogtepunt kent. De feestdag van “Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar” is dan ook 12 oktober. Op het immense plein voor de kathedraal “Plaza de las Catedrales” vinden vele activiteiten plaats met onder meer dans, zang en instrumentale muziek.

Ik verneem dat er jaarlijks drie festiviteiten zijn. Op 2 januari wordt de komst van Onze-Lieve-Vrouw op de Pilaar gevierd. De canonieke kroning van het Mariabeeld wordt herdacht op 20 mei en 12 oktober wordt het Onze-Lieve-Vrouw op de Pilaar-festival gehouden.

Als aandenken aan het indrukwekkende bezoek aan het bedevaartsoord in Zaragoza is het een beeldje kopen om het thuis nog vaak te bekijken en dan komen zeker weer gedachten op aan …

Geplaatst: 17 december 2022
Laatst gewijzigd: 25 januari 2023

~~~

Come2theweb