Wonderen

Aan het bezoeken van bedevaartplaatsen van Maria en verschijningen van de Moeder Gods zijn wonderen toegeschreven.

Het meest wordt gesproken over wonderen die gebeuren door het gebruik van het water van de grot in Lourdes. Wonderen komen nog veel meer voor als mensen door Maria gesterkt worden om een last te dragen, zoals een ziekte, pijn, vernedering en mishandeling.

In 1734 zijn criteria opgesteld met het doel op de juiste wijze wonderen te erkennen als genezing. Dit is gebeurd door de Italiaanse kardinaal Prospero Lorenzo Lambertini (1675-1758), die later paus Benedictus XIV wordt. Jaren nadien zijn de voorwaarden voor erkenning van wonderen, zalig- en heiligverklaringen gekomen.

In het bedevaartsoord van het Franse Lourdes zijn procedures opgesteld om te spreken over al dan niet van een wonder. Het “Bureau des Constatations Médicales” onderzoekt genezingen die onverklaarbaar zijn volgens de actuele stand van de medische wetenschap. Dit houdt in, dat dit bureau niet over wonderen gaat, maar wel over onverklaarbare genezingen. Deze organisatie stelt ook de voorwaarde dat het herstel van iemand plotseling, onmiddellijk, volledig en blijvend moet zijn. Jaarlijks worden in Lourdes zo’n 1500 genezingen gemeld bij het onderzoekbureau. Het overgrote deel hiervan is niet relevant, omdat de zieken die in Lourdes zijn geweest, genezen zijn door medische behandelingen. Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van het Internationaal Medisch Comité, dat bestaat uit leden van medische faculteiten van universiteiten uit vele landen, is een tweederde meerderheid nodig om zich uit te spreken over een onverklaarbare genezing. Het is de kerk die beslist of er sprake is van een wonder. De bisschop van Lourdes-Tarbes stuurt het onderzoeksdossier door naar de bisschop van het bisdom waar de genezen persoon woonachtig is. Tenslotte bepaalt dit bisdom of er een wonder heeft plaats gehad. Sinds 1858 zijn zo’n 8000 genezingen geregisseerd te Lourdes, nog geen 1 procent is door de katholieke kerk als wonder erkend.

~~~